Onesti


 
     
Hieronder is de coördinator van het dagverblijf het woord,


In deze 3 jaar heb ik veel gesproken met oud-collega’s, vrienden, mensen die op hoge posten werkzaam zijn, om steun te zoeken voor ons dagverblijf. Vaak werd mij gezegd dat het een moeilijke situatie is, dat ik nog even moest wachten, nog even geduld moest hebben, zonder dat zij wisten hoeveel pijn en lijden anderen dagelijks door moeten maken. We weten het niet, of we willen het niet weten, totdat we zelf op een dag getroffen worden door een ongeluk of een ziekte. Er zijn zoveel dingen die ons leven een andere wending kunnen geven, waardoor we ons ineens realiseren dat veel dingen nog niet werken zoals het zou moeten. Mensen die moeilijke dingen hebben meegemaakt in het leven staan vaak meer open voor onze noden en zij proberen, op welke manier dan ook, het dagverblijf te laten functioneren, of in ieder geval de jongeren die het dagverblijf bezoeken een mooier leven te geven door cadeau’s (een warme maaltijd, wat fruit, een uitstapje etc.) Maar dit zijn maar weinig mensen, te weinig voor wat wij nodig hebben.   
Ik zou graag willen dat, wanneer u dit leest (en ik hoop dat ik u niet verveel) u zich realiseert dat mogelijke hulp van uw kant een meervoudig effect kan hebben. Ik zeg dit, omdat de hulp niet alleen voor deze onschuldige, onwetende  jongeren zou zijn, maar ook voor hun families. Veel van de ouders hebben hun eigen leven opgeofferd, hebben afgezien van goed-betaalde banen, vakanties enzovoorts, omdat ze niet zonder hun kinderen konden zijn. En sommigen van hen doen dit al tientallen jaren. Kunt u dit begrijpen? Kunt u zich voorstellen wat het voor deze mensen betekent dat er een dagverblijf is, waar ook hun kinderen kunnen leven in een wereld die alleen zij kennen? Sommige van de ouders lijden zelf aan een psychische ziekte, omdat het leven naast hun kinderen niet makkelijk is, anderen zijn overleden of zijn vertrokken. Er zijn families die netaan hun dagelijkse betalingen kunnen doen, anderen die niet eens gebruik kunnen maken van de minimale comforteisen (geen warm water, geen verwarming) Deze mensen vragen zich steeds vaker af: wat zal er met mijn kind gebeuren als ik mijn laatste reis moet gaan maken? En de tijd gaat zo snel voorbij…   
Ik hoop dat wat ik geschreven heb u zal motiveren meer te willen weten over het dagverblijf Binecuvantati Copiii.

 

PRESENTATIE OVER HET DAGVERBLIJF "ZEGEN DE KINDEREN”   
Het dagverblijf "Binecuvantati Copiii” is opgericht in 1992 en heeft als doel herstel, integratie, bescherming, ontwikkeling en persoonlijke vorming van kinderen en jongeren met een beperking, alsook het verminderen van angst van ouders voor de toekomst van hun kind. Het algemene doel is het verbeteren van de levenskwaliteit van jongeren met een ernstige of meervoudige beperking of gedragsproblemen. 
Vanaf 2001 tot heden wordt dit dagverblijf bezocht door jongeren met een ernstige beperking, jongeren (in de leeftijd van 11-35 jaar) die ten tijde van de oprichting kinderen waren. Daarom is het dagverblijf voor hen als een tweede huis.   
De activiteiten en diensten die in dit dagverblijf aangeboden worden, zijn: 
·         Bezigheidstherapie 
·         Therapeutisch-educatieve programma’s 
·         Zintuiglijke stimulatie in een snoezelruimte 
·         Activiteiten m.b.t. socialisatie en persoonlijke ontwikkeling 
·         Manieren van communicatie d.m.v. muziek, dans en theater, samen met andere jongeren (leerprojecten..........en partnerships met scholen voor voortgezet onderwijs in de stad) 
·         Transport naar het dagverblijf en weer naar huis 
·         Het verzekerd zijn van een aangenaam klimaat, uit affectief en sociaal oogpunt bezien   
De 19 vaste bezoekers van het dagverblijf hebben onder andere de volgende diagnoses: 
Autisme, epilepsie, spierdystrofie, eenzijdige / gedeeltelijke verlammingen, Syndroom van Down gedragsproblemen en vele anderen. Geen van hen heeft een IQ van boven de 40. 
In meerdere of mindere mate nemen ze deel aan de activiteiten die er door de medewerkers van het dagverblijf georganiseerd worden. 
Enkelen van hen hebben bijzondere vooruitgangen geboekt sinds ze naar het dagverblijf komen, zoals zelfstandig leren eten, lopen en het in de hand houden van woedeuitbarstingen.   
Naast deze jongeren zijn er ook anderen die slechts af en toe naar het dagverblijf komen, omdat ze in de buitengebieden van Onesti wonen en niet met onze bus vervoerd kunnen worden.   
De activiteiten en aangeboden diensten in het dagverblijf worden uitgevoerd door niet-gediplomeerd personeel, omdat het niet mogelijk is de volledige salarissen te betalen. Vrijwilligerswerk begint ook in Roemenie vastere vormen aan te nemen, maar het zal nog een aantal jaren duren voordat dit optimaal zal functioneren. Om onze jongeren te helpen verder te ontwikkelen, werken we met partnerships met diverse scholen in de stad. Op deze manier kunnen we hen ervan bewust maken wat er gebeurt achter de deuren van een dergelijk dagverblijf, waardoor ook zij begrijpen dat hun hulp nodig is.   
Na al deze informatie zult u zich afvragen waarom ik u dit alles vertel. 
Ik heb geprobeerd u zo duidelijk mogelijk uit te leggen want het dagverblijf betekent voor sommige mensen. Verder wil ik u zeggen dat we onze bus, waar we echt niet zonder kunnen, gekregen hebben via een donatie in 1994. Deze bus heeft inmiddels bijna 350.000 km op de teller, heeft gereden op verschrikkelijk slechte wegen en moet bijna maandelijks voor een reparatie naar de garage.   
Een van onze prioriteiten is het inwisselen van deze bus. We dromen niet van een nieuwe, we weten dat we ons dat nooit kunnen veroorloven, door de vele tekorten die we hebben. 
Toch blijven we optimistisch en houden we vertrouwen dat er ergens mensen zijn die waarderen wat we voor deze jongeren met een beperking doen. Mensen die ook iets willen betekenen voor deze mensen, waar zo weinig anderen naar omkijken. Mensen die willen helpen bij de aanschaf van een andere bus of het betalen van de salarissen van gediplomeerd personeel. Mensen die onvergetelijk zullen zijn door de dingen die zij gedaan hebben, in tegenstelling tot onze politici die niet eens kleine dingen kunnen doen als het dit dagverblijf betreft.   
Onze roep om hulp is eerder gehoord in de harten van mensen. Een eerste stap is al gezet. Voor een andere bus hebben we nog zo’n 8000 euro nodig. Het is een groot bedrag, maar dat kan ook door meerdere kleine bedragen tot stand komen.   
Zoals u kunt zien zijn onze zorgen groot en veel en wachten we op een wonder. We wachten niet met onze armen over elkaar, maar proberen te kloppen op alle deuren, in de eerste plaats die van de lokale autoriteiten, om hen er aan te herinneren dat ook wij bestaan. Deze wegen zijn niet makkelijk, maar in geloof en hoop gaan we verder.   

We wensen u al het goede,   
Monalisa Iancu 
Coordinator dagverblijf  ‘Zegen de kinderen’

BRON: www.stichtinghulpaanroemenie.nl